Święta Anna jest czczona w tradycji chrześcijańskiej jako matka Najświętszej Maryi Panny. Chociaż historyczne szczegóły jej życia nie są znane, jej postać ma głębokie korzenie w kulturze i sztuce chrześcijańskiej. Po raz pierwszy została wymieniona w apokryficznej Ewangelii Jakuba z II wieku i od tego czasu jej cześć rozprzestrzeniła się na cały świat chrześcijański.
Święta Anna i jej mąż Joachim, oboje z plemienia Judy i królewskiej linii Dawida, są czczeni przez Kościół jako rodzice Najświętszej Maryi Panny. Uważa się, że Maryja była ich jedynym dzieckiem, co czyni Annę babcią Jezusa Chrystusa. Chociaż Pismo Święte nie wspomina o św. Już w VIII wieku Anna była czczona w Konstantynopolu, gdzie cesarz Justynian zbudował dla niej kościół. Jej relikwie zostały później przewiezione do Jerozolimy i Rzymu, gdzie obrazy z VIII wieku można znaleźć w kościele S. Maria Antiqua.
W sztuce święta Anna jest często przedstawiana jako osoba ucząca Matkę Boską czytać, co może być motywem pochodzenia angielskiego. Pomimo ostrej krytyki kultu św. Anny przez Marcina Lutra, zwłaszcza obrazów przedstawiających ją z Jezusem i Maryją, Stolica Apostolska rozszerzyła jej święto na cały Kościół powszechny w 1584 r.
Święta Anna pozostaje ważną postacią w tradycji chrześcijańskiej, szczególnie popularną w Bretanii i Kanadzie. Jej kult i dziedzictwo zachowały się nie tylko w kościołach i dziełach sztuki, ale także w literaturze, w tym w trzech średniowiecznych biografiach.
Jej święto obchodzone jest 26 lipca, razem ze świętym Joachimem.
