U podnóża francuskich Alp, w malowniczym miasteczku Annecy, w 1610 roku narodziła się niezwykła duchowa rodzina. Święty Franciszek Salezy, biskup Genui, wraz ze świętą Joanną de Chantal, założyli Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, znany również jako Wizytki, Wizytki lub Salezjanie. Ich celem było zaoferowanie życia duchowego tym, którzy nie byli fizycznie zdolni lub nie mieli skłonności do ascezy cielesnej, która była powszechna w zakonach w tamtych czasach.
Franciszkowi Salezemu szczególnie leżała na sercu asceza wewnętrzna i starał się, aby jego córki robiły wszystko z miłości do woli Bożej. Siostry Wizytki stały się więc żywym dziedzictwem jego nauczania i ducha, poruszając się w duchu "Wprowadzenia do życia zakonnego" i "Traktatu o miłości Bożej". Pierwotny plan św. Franciszka nie obejmował założenia zakonu w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Jego wizją była raczej wspólnota bez publicznych ślubów, w której klauzura byłaby przestrzegana tylko podczas nowicjatu. Po tym czasie siostry mogły odwiedzać ubogich chorych, stąd nazwa instytutu - wizytki. Plan ten jednak z czasem uległ zmianie, a Franciszek Salezy został przekonany (przez arcybiskupa de Marquemont z Lyonu) do przekształcenia swojego zgromadzenia w zakon według reguł św. Augustyna, ale z subtelnymi i miłosiernymi modyfikacjami.
I tak asceza zakonna została złagodzona, aby nie była przeszkodą nawet dla słabych i chorych. Zamiast modlitwy nocnej siostry odmawiały wieczorem Małe Oficjum o Najświętszej Maryi Pannie, a post zachowywały tylko w piątki i w niektóre wieczory.
Zakon Wizytek charakteryzował się łagodnością, zdrowym rozsądkiem i postawą otwartą na wszelką dobrą wolę. Kładł nacisk na ascezę wewnętrzną zamiast umartwień cielesnych, nie zapominając o niczym, co mogłoby wzmocnić duchowo. W ciągu trzech wieków istnienia zakon nigdy nie potrzebował reformy, a każde stulecie przynosiło Kościołowi święte dusze, które podążały ścieżką założoną przez św. Franciszka Salezego i Joannę Franciszkę de Chantal.
