W samym sercu Paryża, pośród ulic pełnych historii z przeszłości, znajduje się dom, w którym św. Wincenty a Paulo założył Zgromadzenie Księży Misjonarzy, znane również jako Lazaryści. Ta wspólnota świeckich kapłanów o ślubach zakonnych zrodziła się z pragnienia służenia najuboższym i zapomnianym, aby rzucać światło wiary tam, gdzie panuje ciemność ignorancji.
W 1617 roku, kiedy Wincenty de Paul stacjonował w Folleville we Francji, zauważył, jak bardzo ludność wiejska była odcięta od życia duchowego i jak bardzo była głodna prawdy. Zainspirowany tą obserwacją i prośbą pani de Gonda, wraz z dwoma ojcami jezuitami rozpoczął pracę misyjną w ich posiadłościach. Był to początek dzieła, które osiem lat później oficjalnie przyjęło nazwę Zgromadzenia Misji.
Ich główną misją było i nadal jest głoszenie Ewangelii najuboższym, zwłaszcza na wsi, oraz formowanie kapłanów do ich ważnej posługi. Wincenty de Paul i jego pierwsi towarzysze, patrząc na przykład Jezusa Chrystusa, wybrali życie we wspólnocie, aby w pełni realizować swoją misję.
Lazaryści, jak często są nazywani ze względu na ich główną siedzibę, przeorat św. Łazarza w Paryżu, rozprzestrzenili się na wiele krajów świata, kontynuując dzieła założone przez ich założyciela. Prowadzą seminaria kształcące przyszłych kapłanów, organizują misje na wsiach i w dużych miastach, zakładają sierocińce, szpitale i szkoły, a także są aktywni na misjach zagranicznych. Ich praca jest żywym świadectwem spuścizny św. Wincentego a Paulo, który widział Chrystusa w każdym cierpiącym człowieku i poświęcił swoje życie służbie najbiedniejszym z biednych. Lazaryści są przykładem tego, jak być solą ziemi i światłem świata, jak żyć Ewangelią na co dzień i nieustannie poszukiwać sposobów pomocy najbardziej potrzebującym.
W świecie, w którym rosnący materializm i indywidualizm często przesłaniają prawdziwe wartości, Zgromadzenie Misji przypomina nam, że prawdziwe szczęście i spełnienie odnajdujemy nie w gromadzeniu dóbr, ale w dawaniu siebie innym. Ich historia jest zaproszeniem dla każdego z nas do refleksji nad tym, w jaki sposób możemy przyczynić się do lepszego świata, w którym każda osoba czuje się kochana, doceniana i jest częścią społeczności, która wspiera się nawzajem i podnosi na duchu.
