Święty Piotr z Alcantary (1499-1562), właściwie Juan de Garavito y Vilela de Sanabria, był wybitnym hiszpańskim mistykiem i kapłanem franciszkańskim. Urodził się w Estremadurze w Hiszpanii, gdzie jego ojciec był prawnikiem i gubernatorem. Po studiach na Uniwersytecie w Salamance wstąpił do surowego klasztoru franciszkańskiego Manjaretes w 1515 r.
Jeszcze nie będąc księdzem, został przełożonym nowego klasztoru w Badajoz. Święcenia kapłańskie przyjął w 1524 roku. Znany był z rygorystycznej ascezy i pokuty, a także z wyjątkowego talentu kaznodziejskiego. W domu kontemplacyjnym w Lapa napisał książkę o modlitwie, która stała się popularna w całej Europie.
W 1538 r. został prowincjałem prowincji Estremadura i próbował ją zreformować. Później przeniósł się do Arabidy, niedaleko Lizbony, gdzie zainspirował wspólnotę franciszkańskich pustelników i założył nową prowincję o nazwie Alcantarini. Klasztor w Pedros miał cele klasztorne o długości zaledwie siedmiu stóp, a mnisi praktykowali trzy godziny modlitwy myślnej dziennie.
W 1560 r. poznał św. Teresę z Avila, którą wspierał w jej reformie zakonu karmelitańskiego. Teresa napisała o nim, że przez czterdzieści lat spał tylko półtorej godziny dziennie, nigdy nie nosił kaptura i jadł tylko raz na trzy dni. Był znany ze swoich ekstaz i duchowych doświadczeń. Święty Piotr zmarł 18 października 1562 r. w klasztorze Arenas. Został kanonizowany w 1669 roku i stał się patronem Brazylii w 1826 roku oraz patronem Estremadury w 1962 roku. Jego święto obchodzone jest 19 października.
Jego dzieło o modlitwie zostało wysoko ocenione i przetłumaczone na wiele języków. Święty Piotr jest przykładem głębokiej duchowej pobożności i ascezy, która zainspirowała wielu jego naśladowców.
