Święty Antoni z Padwy, znany również jako Antoni z Lizbony, pierwotnie jako Fernando Martins de Bulhões, jest jedną z najwybitniejszych postaci Kościoła katolickiego i uznawany jest za Doktora Kościoła. Jego droga życiowa, która zaprowadziła go z Portugalii przez Maroko do Włoch, jest historią poszukiwań, nauki i niestrudzonego krzewienia wiary.
Urodził się w Lizbonie w 1195 roku w rodzinie szlacheckiej. W młodości Anton wstąpił do zakonu augustianów, gdzie poświęcił się studiowaniu Biblii i Ojców Kościoła. Jednak spotkanie z franciszkanami, którzy przybyli do Coimbry, a później ponieśli śmierć męczeńską w Maroku, zmieniło bieg jego życia. To wydarzenie zainspirowało go do opuszczenia augustianów i wstąpienia do franciszkanów, aby kontynuować swoją misję wśród niewiernych.
Po krótkim pobycie w Maroku, problemy zdrowotne zmusiły go do powrotu do Europy, gdzie uczestniczył w kapitule w Asyżu, a następnie został wysłany do małego klasztoru pustelników w San Paolo. Tutaj jego głęboka wiedza naukowa i doświadczenie kontemplacyjne ujawniły się podczas kazania święceń kapłańskich, co doprowadziło do mianowania go nauczycielem teologii braci franciszkanów w Bolonii i Padwie. Jego zdolność do łatwego wyjaśniania najbardziej ukrytych znaczeń Pisma Świętego i jego gorliwa walka z herezjami przyniosły mu przydomek "młota heretyków". Wykładał w różnych miastach Francji i Włoch, gdzie jego kazania przyciągały ogromne tłumy.
Jako przełożony prowincji w północnych Włoszech, Antoni podróżował, nadzorując klasztory franciszkańskie i pisząc swoje "Kazania na niedzielę". Jego wkład w Kościół wykraczał jednak poza nauczanie i głoszenie kazań. Poświęcił się również spowiedzi, pomagał biednym dłużnikom i założył organizację charytatywną znaną jako Chleb św. Antoniego, aby pomagać głodnym i potrzebującym.
Ostatnie miesiące życia Antoni spędził w Padwie, gdzie poświęcił się głoszeniu kazań i pracy wśród ubogich. Po jego śmierci wokół jego grobu zbudowano renesansową bazylikę, a zaledwie rok później został kanonizowany. Jego kult stał się silny i zróżnicowany, a artyści przedstawiali go głoszącego kazania rybom lub pokazującego świętą hostię mułowi.
Anton zmarł 13 czerwca 1231 r. w Arcella, niedaleko Werony we Włoszech, a w 1946 r. został ogłoszony Doktorem Kościoła, podkreślając biblijny i liturgiczny charakter jego kazań.
Badano jego relikwie, dzięki czemu wiemy, że miał długą, szczupłą twarz, głęboko osadzone oczy i długie, delikatne dłonie.
